De verdwenen titel - Gummbah

Gummbah. Ik heb zijn cartoonboekjes weleens laten circuleren toen een feestje met vrienden in elkaar dreigde te zakken. En met groot succes. Al viel daarbij op dat de vriendinnen er de humor nooit echt van inzagen. Ik weet niet waarom. Omdat bij ellende de eerste reflex van vrouwen zorgzaamheid is, terwijl er in deze stripwereld niets meer te redden valt? Als groen de kleur is van de hoop, dan bevindt de habitat van Gummbah zich ver boven de boomgrens.

Na enig bladeren weet ik dat een selectie uit De verbaasde analfabeet en De verdwenen titel inderdaad is opgenomen in een latere uitgave. In Het geheim van het verdwenen mysterie namelijk, de vijfde bundel van Gummbah, en de derde die verscheen in boekformaat. Blijkbaar wou Gertjan van Leeuwen de grappen de bladspiegel geven waarin ze het best tot hun recht komen.

Wat te zeggen over deze tweede worp? Nog steeds geen bloemen, kerstekindjes en lieveheersbeestjes, maar nog meer misvormde lichamen en afzichtelijke koppen.

Het stedelijk museum wil graag uw zoon aankopen.

Die lelijkheid doet trouwens makkelijk uit het oog verliezen hoeveel nuance de tekenaar legt in gelaatsexpressie en lichaamshouding.

De setting is altijd alledaags. In het restaurant (waar obers nooit komen opdagen). In de vestibule (waar huisdieren worden omgebracht). In de slaapkamer (waar seks nooit kommerloos is). Alle intermenselijke communicatie schiet grandioos tekort. Vooral in de dokterskamer:

Klinkt als... anker?

In De verdwenen titel is voor het eerst te zien dat Gummbah anderhalf decennium geleden al goede sier maakte met een techniek waar Jeroom nu om wordt geprezen: geïsoleerde plaatjes uit DC Comics voorzien van ontregelende teksten. Roy Lichtenstein werd er groot mee. Gummbah drijft het principe op de spits.

Nu ik eraan denk. Ik heb Anouk ooit met een Gummbah-shirt gespot. Op Pinkpop.

Gummbah, De verdwenen titel
48 p.
Uitgeverij De Harmonie, 1995



Illustratie Gummbah [klik om te vergroten]

____