Brieven uit een verre toekomst - Lorenzo Mattotti

Een graphic novel heeft twee aspecten die even belangrijk zijn. Het grafische, dat het bandwerk van de gewone strip moet overstijgen. En het verhaal, dat de situatiehumor van de gewone strip moet overstijgen. Graphic novelists zullen dus dubbeltalenten zijn of niet zijn. In theorie. In de praktijk wordt zelfs bij de groten in het vak snel duidelijk waar hun fort ligt.

Bij de Italiaan Lorenzo Mattotti zijn dat de tekeningen. De man werkt met wasco en kleurpotlood en doet daar wonderbaarlijke dingen mee. Er staan platen in dit album die zo in de kunstgalerij kunnen. Het pallet is van de twee Francissen, Bacon en Picabia, de poëzie van Paul Klee. Een paar vondsten blijven meteen hangen: rode krabben op de tarmac, een gezicht dat gebroken wordt door de waterlijn, de veruitwendiging van buikpijn.

De praatjes bij de plaatjes boeien veel minder. Mattotti geeft het liefst pure emoties weer. Geen verhaal, geen voortgang, maar sensaties en assocaties die voortvloeien uit die sensaties. Mattotti's tekeningen zijn de extensies van de zintuigen van zijn personages.

Het kortaffe Nederlands doet het album ook niet veel goed. Nu, de meeste teksten zijn überhaupt niet veel waard. Mattotti's evocatie van een betrokken lucht, donkere vegen met spikkeltjes kleur, wordt verpest met een bijschrift als:

Hoe kan het dat de wolken zo snel bewegen? En hoe kan het dat ze zo majestueus en vol kracht zijn?

Brieven uit een verre toekomst is een boek om bij te mijmeren. Mattotti lanceert dromen (in clichématig bleker coloriet), de personages hebben het geschminkte gezicht van tragische clowns, en veel situaties roepen het beslotene op van een bidkapel.

Het titelverhaal bezit nog het meeste ambitie. Een toekomstbeeld, met hologrammen en piepkleine algen die de lucht zuiveren. Plus een persoonlijke geschiedenis.

Lorenzo Mattotti, Brieven uit een verre toekomst
61 p.
Uitgeverij Oog & Blik, 2005



Illustratie: Lorenzo Mattotti

____