Met op onverschilligheid lijkende oppervlakkigheid

De literatuur is het eenzaamste en meest troosteloze dat denkbaar is. In ieder geval de beoefening ervan, die hand in hand gaat met de zekerheid dat het zo moeizaam en consciëntieus tot stand gebrachte werk wordt ondergewaardeerd. Hoogst zelden wordt het op zijn merites beoordeeld, men walst er met op onverschilligheid lijkende oppervlakkigheid overheen, en indien het al wat diepgaande aandacht krijgt, dan op gronden die de schrijver niet voor ogen hebben gestaan. Alleen uit kleinere kring van gelijkgestemden verneemt hij soms iets dat in de buurt komt van liefde en begrip voor zijn bedoelingen en de resultaten van zijn inspanningen.

Jeroen Brouwers, in: Het circus der eenzaamheid

____